سقوط آزاد قسمت پنجم

از خوابیدن متنفرم. آن هم روی تخت و برای مدت زمانی طولانی. از عصاهایم متنفرم هر چند دکتر گفته بود برای مدتی با آن ها دوست باشم و از خودم جدایشان نکنم. از پروین متنفرم که هراز گاهی وارد اتاق می شود و از من می پرسد به چیزی نیاز ندارم یا اینکه به سرویس بهداشتی می خواهم بروم یا نه. از محمد متنفرم که معمولا نزدیکیهای غروب به مادرش سر می زند و من می دانم که بهانه اش او نیست و من هستم. چون جز سلام با او حرف دیگری نمی زند و مستقیم می آید اتاق من و لپتابی با روکش سرمه ای روی تختم می گذارد و می گوید:

-کلی فیلم توش ریختم فقط واسه اینکه حوصله آقا پسرمون سر نره

و خوب می داند که هر بار که این واژه را می شنوم چقدر عصبانی می شوم و شاید هم خوب دانسته است این اواخر فقط تظاهر به عصبانیت می کنم.به هر حال از او هم متنفرم.و از آفتاب و از آسمان و از باران و از ابرو و از ماه و شب و روز که نظاره گر تنهایی من هستند و از آن بالا شاید خانواده ام را می بینند و کاری نمی کنند. نمی دانم چقدر فاصله بین ماست. یک خانه،یک کوچه، یک شهر، و یا شاید فاصله ای به اندازه مرگ ، به اندازه یک لحظه بالا نیامدن نفس. از فاصله هم متنفرم.

از اتاق کوچکی که پنجره بزرگش وسعت دید مرا از گذر بیهوده شب و روز و طلوع و غروب بی معنای خورشید بیشتر کرده است متنفرم و از دیوارهای آبی رنگ اتاق با پوستری از بازیکنان و خوانندگان و یک عکس خانوادگی قدیمی.

به جای خالی عکسی که قبلا آنجا بود خیره می شوم و از یادآوری عکس العمل محمد خنده ام می گیرد. چه جهشی کرد برای کندن عکس آن زن نیمه لخت و چه خجالتی کشید وقتی که عکس را درون دستش لوله کرد و با سر افکنده از اتاق خارج شد و چه عزیز بود آن عکس که با احتیاط لوله اش می کرد تا نشکند.بعد از آن هر بار که پایش را درون اتاق میگذارد چند ثانیه ای به آن جای خالی خیره می شود.

خودم را تا نزدیکی پنجره می کشانم. خورشید غروب می کند و آسمان دلش می گیرد از فراق او و هر بار به سوگ او پارچه سیاه شب را می پوشد. و چه غم غریبی درون قلبم خانه کرده است که شادی های زودگذر را از من میگیرد و هراس تنهایی ابدی را بارها و بارها به یادم می اندازد. دلم می خواهد فریاد بکشم و این وسعت بی نهایت اندوه را به هوای نیمه آلوده شهر بسپارم تا آه جانسوزم به گوش آنکس که باید، برسد.