سقوط آزاد قسمت شانزدهم

*

تا زمانی که زمستان تمام شود منتظر آمدن او بودم وهر روز کنار پنجره بخار گرفته می نشستم و نام او را بارها و بارها روی آن می نوشتم و گاهی هم عکس سه نفره مان را در حالی که آن دختر زیبا و سفید در آغوش من جای دارد و یکی از دستانم در دستان آقا است می کشیدم و بعد که شب می شد و نیمه شب می شد و بعد هم صبح و خبری از او نبود با عصبانیت نقاشی ها را پاک می کردم و در حالی که بدنم خشکیده بود و درد می کرد خود را به تخت می رساندم و با چشمانی منتظر و اشک آلود به خواب می رفتم. و بعد از ظهر ها که بیدار می شدم و خانم با سینی غذا کنارم می آمد از او می پرسیدم که آقا زنگ نزده است و او که عارش می آمد با من حرف بزند سرش را به نشانه منفی تکان می داد و من بغض می کردم و همان بغض نمی گذاشت تا حتی لقمه کوچکی از گلوی من پایین رود و با بی حالی دوباره خود را کنار پنجره می رساندم و آن انتظار را از سر می گرفتم و بعد از یک یا دو روز که از شدت خستگی و بیماری بدنم ضعف می کرد پزشکی بر بالینم می آمد و بعد از هر بار معاینه می گفت که باید بیشتر مراقب خود باشم و می رفت و دوباره بعد از چند روز می آمد و سرمی به من وصل می کرد و بعد از چندین بار سر آخر با تندی گفت که اگر مراقب خود نباشم این بچه می میرد و من که می دانستم آقا به امید این بچه است که قرار است برگردد به خود نهیب می زنم که باید دست از انتظار کشیدن بردارم و همانطور که آقا قبل از رفتن گفت فقط به خود فکر کنم و این می شود که به خاطر ان بچه که هر وقت دلتنگ پدرش می شد ،مانند من، لگد هایش را نثار جانم می کرد ، از پنجره و دلتنگی هایش و انتظارش دل بریدم و به خاطر وزنی که اضافه کرده بودم و دیگر نشستن برایم سخت شده بود خود را تخت نشین کردم در حالی که پاهایم همیشه حالت دراز کش داشتتند.

و امروز که بهار دمیده بود و زمستان با وجود تمام شدنش هنوز از زمین دل نکنده بود و آخرین جولان ایش را هم با بارش های پراکنده و بی دوام برف سر داده بود، بچه ام بزرگ تر شده بود و ورجه ورجه اش زیاد شده بود و نمی خوابید و نمی گذاشت من هم بخوابم تا استراحتی بکنم . من هم دستم روی شکمم میگذارم و در حالی که تصور می کردم سر کوچک او را نوازش می کنم برایش لالایی می خوانم و چه لالایی آشنایی بود که عطر دلتنگی را در فضای غمگین اتاق می پراکند و اشک را به چشمان من می کشاند و همزمان که لالایی می خوانم اشک هم برگونه هایم سرازیر می شود.

-لالایی شب شده نازم / بخواب یکتا تک گل باغم

لالایی خرس مهربون/بخواب پیش دختر بارون

لالایی خرگوش تیز پا/ بخواب پیش دختر زیبا

لالایی مادر دلتنگ/بخواب پیش دختر قشنگ

لالایی یکتای خندون/بخواب مهتاب اومده بیرون

لالایی را می خوانم و بعد از هر بیت مکثی می کنم تا یادم بیاید که ادامه اش چه بود و عجیب آن بود که یادم می آید.تمام که می شود می فهمم دارم هق هق می کنم و باز هم شروع می کنم به خواندن آن و باز هم و بازهم، آنقدر که او میخوابد و من هم.

روی تخت نشسته ام که یک کودک سه ساله از زیر تخت بیرون می آید و کنارم می نشیند و به موهای بلند و موج دارم دست می کشد و خودش را به سینه ام می چسباند و میگوید که چرا آنقدر دیر آمده ام و بعد در اتاق باز می شود و مردی که چهره اش در مه پنهان است و من نمی توانم ببینمش و پدر بچه است می آید و کودک را از آغوش من جدا می کند و می خواهد با خودش ببرد که دخترک سه ساله خودش را به او می کوبد و می کوبد فریاد می کشید و می گوید که می خواهد کنارمادرش باشد . و ان مرد سیلی محکمی را زیر گوشش می زند و می گوید که من مادرش نیستم و من هم می خواستم همین را بگویم ولی نه با سیلی. از دماغ دختر خون باز می شود و من هول می کنم و با لباس سفیدی که بر تن داشتم خون را می خواهم پاک کنم اما تنها خونریزی را بیشتر می کنم و بعد از مدتی تمام جسم آن دختر در خون غلت می زند و روی زمین می افتد و من با ترس جیغ می کشم و کمک می خواهم و آن مرد در حالی که بر سرش میکوبد آن کودک خونین و بیچاره را در دامان من می اندازد و می گوید که همه اش تقصیرمن است و من متوجه نمی شوم که منظور او چیست که او می آید و به من و شکممم که بالا آمده نگاه می کند و با خنده وحشتناکی می گوید که چه کسی شکمت را بالا آورده و بعد با لگد هایش به جان این بچه بی گناه می افتد و می گوید که اگر بچه من مرده بچه تو هم باید بمیرد و من جیغ می کشم و جیغ می کشم و چشمانم را که از درد بهم فشرده بودم باز می کنم و دیگر نه آن مرد را می بینم و نه آن دختری را که در خون غلت زده بود بلکه خانم را می بیینم که بالای سرم با نگرانی ایستاده و آن دست این دست می کند و دومرد هم مرا بلند می کنند و روی تخت می گذارند و بعد شکمم تیر می کشد وکمرم از درد نزدیک است که بشگند و من فریاد می کشم و فریاد می کشم و بعد صدای خودم را می شنوم در حالی در میان فریاد های دلخراشم نام فرهاد را به زبان می آورم.